अब भरे उसिनेको आलु खाने छोरी ! :: उज्ज्वल जी.सी.

“छत्रजी ! हिजोको फाइल झिक्नुस् त ! ठेकेदार बिहानै घरमा आ’थ्यो । काम मिलेपछि दुःख हेर्छु भन्या छ । के गर्नु नमिलाएर पनि ? आफ्नो छोरीको बिहे गर्नुपर्ने बेला भइसक्यो । एउटा नेकलेस नहालि भा’छैन । हिजोको टिप्पणीलाई फेरेर अर्को उठाई दिनुस् न ! तपाईंलाई पनि राम्रै फाइदा हुन्छ ।”

“हस् हजुर” भन्दै छत्रबहादुरले आज्ञाको पालन गर्छ । हाकिमको आदेशलाई शिरोपर गर्दै आए बापत उसले पनि पारिश्रमिकको हिस्सा पाउ‘ंदै आएको छ, जसबाट पॉंचजना छोरीहरुलाई बोर्डिङ्गमा पढाई इज्जतपूर्वक काठमाडौ‘ंको आधुनिक घरमा फ्ल्याट लिएर बस्न सक्षम छ ।
तलव बाहेक महिनामा १०÷१२ हजार बचत हुन्छ उसको । पदमा ना.सु. नै भए पनि छत्रबहादुरको रहनसहन ठूलाबडा हाकिमहरुका सरहै छ । ऊ दिनको एक डेढ बट्टा ५५५ चुरोट पिउ‘ंछ । बेलुकी ३÷४ पेग स्कच नपिई निदाउन सक्दैन ।
प्राइभेट कार राख्न सक्ने क्षमता भए पनि समाजका इष्र्यालु ऑंखाहरु छल्न ऊ मोटरसाइकल चढ्ने गर्छ ।

“छत्रे चोरले ना.सु. भएर पनि पॉंचजना छोरीहरुलाई बोर्डिङ्गमा राखेको छ । फेरि ५५५ चुरोट नभई हुन्न । पहिला र अहिलेमा आकास जमिनको अन्तर भैसक्यो मोरो ! अफिस पनि कस्तो रहेछ ? जति घूस खाए पनि पच्ने !” भन्ने गर्छन् उसका केही छिमेकीहरु ।
कोहीचाहि‘ं आफ्नो स्वार्थपूर्तिका लागि बेलुका सात,आठ बज्नासाथ लुरुक्क डेरामा गई गुणगानको भेटी चढाउ‘ंदै ब्ल्याकलेवलको चुस्की तान्न थाल्छन् । आफ्नो प्रशंसा सुन्न पाएपछि १÷२ बोतल स्कच फोर्नु भनेको छत्रबहादुरको लागि कुनै ठूलो कुरा होइन ।

रातको एघार,बाह्र बजेसम्म गफहरु चल्छन् ।

रक्सीको नशा चढेपछि– “छत्रबावु जस्तो मिलनसार, दयावान र भलाद्मी त यो टोलमै कोही छैनन् ।” एकले भन्छ ।
अर्कोले– “उहॉंको श्रीवृद्धि हु‘ंदै जाओस् । यही हाम्रो शुभकामना !”
त्यसमा अर्कोले थप्छ– “यस्ता कञ्चन हृदय भएका मानिसहरु त संसारमै सयकडा एक पाउन मुस्किल पर्छ ।
आफ्ना स्तुतीहरु सुनेर छत्रबहादुर मख्ख पर्दै भन्न थाल्छ– “ईश्वरको दयामाया र यहॉंहरुकै शुभकामनाको फल हो– मैले यति प्रगति गर्न सक्नु ! हुन त, साधारण किसानकै परिवारमा जन्मिएको हू‘ं म । माध्यामिक तहसम्मको पढाई गाउ‘ंकै स्कुलमा पूरा गरी जागिर खाइ पढ्ने उद्धेश्यले आएको थिए‘ं । जे होस्, आफ्ना परिवारहरुलाई खान लाउन दुःख नपर्ने अफिसमा जागिर पाइयो ।”
छत्रबहादुरको कुरा सुनेर एक उमेर पाको व्यक्तिले यथार्थको चित्रण गर्न थाल्छ– “हुन त छत्रबावुको व्यक्तिगत कुराहरु मलाई भन्ने अधिकार छैन, तापनि आजको जमानामा पॉंचवटा छोरीहरु जन्माउनु ज्यादै गल्तीको कुरो हो । मह‘ंगीको चापले मानिसलाई दुइवटा बच्चाहरु हुर्काउन त पहाड फोडे सरह भैसक्यो ।”
“हैन बिष्णुदाई ! यहॉंको कुरा त ठीकै हो । तर अरुको र ममा धेरै अन्तर पनि त छ । मैले पॉंचजना छोरीहरुलाई ठॉंटले बोर्डिङ्गमा पढाएर राखेको छु । ईश्वरले मलाई हेरे अनुसार अझै पॉंचजना छोरीहरु जन्माए पनि मलाई कुनै असर पर्दैन ।”
“धनको घमण्ड धेरै गर्नु भएन नि छ त्रबावु ! जमाना पनि हेर्नु प¥यो । तलबको भरमै बॉंच्नु परे के तपाईंले पॉंचजना छोरीहरुलाई बोर्डिङ्गमा पढाउन सक्नु हुन्थ्यो र ? कत्राकत्रा धनी व्यक्तिहरुले त दुइवटा बच्चा हुनासाथ परिवार नियोजन गरेका छन् ! ”
“त्यो त हो…… । के गर्ने हेर्नुस् न ! एउटा छोरोको लोभ गर्दागर्दै पॉंचवटा छोरीहरु जन्मिए । जन्मेपछि मार्नु भएन क्यारे !”

“तपाईंजस्तो पढे–लेखेको मानिसले त्यसो भन्न थाले अरुले के भन्लान् ? आजको युगमा छोरा र छोरीमा के फरक ? राम्रोसंग हुर्काउन सके दुबै समानै हुन् । यिनलाई ईश्वरको वरदान सम्झेर आपूmले सक्दो शिक्षा दिई हुर्काउनु नै बावुआमाको कर्तव्य हो । ओ हो ! समय पनि बाह्र बज्न लागिसकेछ । मैले बढी कुरा ग¥यो भनेर दुःख नमान्नु होला है !” भन्दै बिष्णुदत्त उठ्छ । अरु पनि ऊसंगै उठ्दै ‘आज त निकै अवेर भएछ बा..। ल भोलि भेटौ‘ंला छत्रजी !” भन्दै घरतिर लाग्छन् ।

बिष्णुदत्तको कुरा सुनेर छत्रबहादुर किंकर्तव्यविमुढ हुन्छ एकछिन । कतै आम्दानीको श्रोत बन्द भयो भने पॉंचजना छोरीहरुलाई पालन–पोषण, शिक्षादीक्षा एवम् बिवाहमा लाग्ने खर्चको विश्लेषण गर्दागर्दै निदाउन पुग्छ ।

भोलि हुन्छ ।

छत्रबहादुरको मस्तिष्कभित्र बिष्णुदत्तका कुराहरु सल्वलाउन छोड्दैनन् । हुन पनि उसले पैसा कमाए अनुसार आजसम्म एउटा घर ठडाउन सकेको छैन– काठमाडौ‘ंमा । खान लाउन र छोरीहरुका आवश्यकता पूर्ति गर्दैमा उसका दिनहरु बित्दैछन् । पैसा भए पनि छोराको अभावले उनको श्रीमतीलाई अझै सन्तोषको अनुभूति छैन ।
छत्रबहादुरले बेलुका १÷२ पेग नपिई सुत्न नसक्नुका कारण त्यो पनि एक हो ।

केही वर्षहरु बित्दै जान्छन् । छत्रबहादुर, आम्दानीको मूल फुटिरहने अफिसबाट सरुवा हुन्छ ।
आजकाल सुख्खा तलबको भरमा महिना बिताउनु परेकोले घरायसी खर्च र छोरीहरुका पढाई शुल्क तिर्नका लागि बै‘ंकबाट महिनावारी १०÷१२ हजार निकाल्नु पर्ने वाध्यताले उग्र रुप लि‘ंदैछ ।

००० ००० ०००

छत्रबहादुरको नोकरी हद पुग्न अब डेढ वर्ष जति बॉंकी छ ।

आर्थिक कठिनाइले गर्दा उसका छोरीहरुको पढाई एस.एल.सी. गर्नु अगावै छुटिसकेको छ । पॉंच र सात वर्षकी छोरी बाहेक तीनौटी जवानीको शिखरमा पुगिसकेका छन् ।

उनीहरुका दैनिक आवश्यकता पूर्ति गर्न छत्रबहादुरको आयश्रोतले भ्याउ‘ंदैन । त्यसैले दिनभरि आम्दानीको खोजी गर्न जानु उनीहरुको पेशा भइसकेको छ ।
छत्रबहादुरले विगतमा कमाएका इज्जतहरु क्रमशः मेटि‘ंदैछन् ।

आजकाल उसलाई याक चुरोट पिउन समेत धौ धौ परिसक्यो । छोरीहरुका चालचलनले गर्दा ऊ समाजमा ठाडो मुन्टो उठाउन नसक्ने भएको छ ।
उसको दयनीय अवस्था देखेर टोलका मानिसहरु– “छत्रेले समयमा पैसा नकमाएको हैन । तर के गर्ने ? पैसाको घमण्डमा त्यसले आफ्नो भविष्य हेर्न सकेन । बेलैमा बुद्धि पु¥याएर दुइटी छोरीहरु जन्मनासाथ सुरुक्क परिवार नियोजन गरेको भए आज उसको यस्तो गति हुने थिएन । दुइटी छोरीहरु मात्र भए भए यति दुःख पनि पर्दैनथ्यो । के गर्नु समयमै बुद्धि नपु¥याएपछि ? ” भन्न थालेका छन् ।

छत्रबहादुर बिहान लुरुलुरु अफिस जान्छ, बेलुका नैराश्यको मकुण्डो ओढि घर फर्कन्छ ।

सानी छोरीहरुले उसलाई देख्नासाथ ‘बुवा ! हामीले दिनभरि केही खाएका छैनौं’ भन्दै ऑंसु झार्छन् । छोरीहरुका ऑंसु पुच्छदै– “अब भरे उसिनेको आलु टन्न खाने छोरी !” भन्दै विगतमा बिष्णुदत्तले भनेका कुराहरु सम्झन थाल्छ ।

२८ आश्विन २०७१, मंगलवार २३:४८ मा प्रकाशित

प्रतिकृया दिनुहोस

विशेष

सबै

दशैँको टीका लगाउन हिँड्नेको चहलपहल कम

दुर्गापक्षको मुख्य दिन आज मान्यजनको हातबाट नवदुर्गाको प्रसादका रुपमा शुभ साइतको प्रतीक रातो टीका एवं समृद्धिको प्रतीक जमरा लगाउन..

राप्रपा अध्यक्ष थापा अस्पतालबाट डिस्चार्ज

काठमाडौं । राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीका अध्यक्ष कमल थापा अस्पतालबाट डिस्चार्ज भएका छन् । कोरोना संक्रमण..

गैरआवासीय नेपाली नागरिकता ऐन छिट्टै पारित हुने

लन्डन । संघीय संसद्, कानून, न्याय तथा मानव अधिकार समितिका सभापति कृष्णभक्त पोख्रेलले नेपालको संविधान २०७२ मा..

यो साता विदेशमा थप एक नेपालको निधन

लन्डन । विश्वव्यापी महामारी कोरोना भाइरस (कोभिड–१९) संक्रमणबाट यो साता विदेशमा थप एकजना नेपालीको ज्यान गएको छ ।..

कर्णाली सरकारले कोभिड सङ्क्रमितको निःशुल्क उपचार गर्ने

काठमाडौं । कर्णाली प्रदेश सरकारले कोभिड –१९ का लक्षणसहितका बिरामीको निःशुल्क परीक्षण तथा उपचार गर्ने भएको छ ।..